W związku z informacja, iż proboszcz parafii w Hannie ks. Marek Uzdowski, który w dobrym samopoczuciu obecnie przebywa na kwarantannie, miał kontakt z przypadkiem potwierdzonym zakażeniem koronawirusem Sars-CoV-2 zaleca się osobom, które od wtorku 30 czerwca do piątku 3 lipca miały styczność z ks. Proboszczem prewencyjnie poddać się samoobserwacji.
Dopiero pozytywny wynik testu u ks. Proboszcza powinien wymusić podjęcie kolejnych kroków. Na chwile obecną nie stwierdzono w gminie Hanna obecności koronawirusa Sars-CoV-2. Wierzę, że w tym przypadku wynik również okaże się negatywny. Jednocześnie przypominam, że niezależnie od tego cały czas ciąży na nas obowiązek noszenia maseczek w pomieszczeniach zamkniętych, systematyczna dezynfekcja rąk oraz dystansowanie społeczne. Ks. Proboszczowi oraz wszystkim mieszkańcom życzę zdrowia. Grażyna Kowalik Wójt Gminy Hanna
W dniu wczorajszym ( 29.06.2020 r. ) dwa zastępy OSP Urszulin prowadziły działania w miejscowościach, gdzie silny wiatr towarzyszący burzy, która przeszła nad naszą gminą, częściowo zerwał dachy na budynkach oraz powalił drzewa.
O godzinie 19:20 strażacy zostali zadysponowani do Wólki Wytyckiej, gdzie zerwany został dach jednego z domów. Drugi zastęp został zadysponowany do usunięcia powalonych drzew i konarów na ponad kilometrowym odcinku jezdni.
Trwające ponad trzy godziny działania 2 zastępów polegały na zabezpieczeniu dachu budynku mieszkalnego oraz na zabezpieczeniu i przywróceniu przejezdności na drodze Urszulin-Sosnowica. W działaniach ratowniczych również brała udział jednostka JRG Włodawa.
Wczoraj 24 czerwca o godz. 14:15 na skrzyżowaniu ul. Lubelskiej i Szkolnej w Urszulinie doszło do zderzenia dwóch pojazdów Skody Octavi oraz busa marki Mercedes.
Uczestnicy wypadku nie doznali poważnych obrażeń. Oprócz OSP Urszulin brały udział: jednostka JRG Włodawa, policja i zespół ratownictwa medycznego.
Dziś w godzinach porannych na terenie Łęcznej doszło do tragicznego w skutkach wypadku drogowego. Na miejscu śmierć poniosła 26-latka z powiatu włodawskiego kierująca audi, która zderzyła się czołowo z pojazdem ciężarowym.
Do wypadku drogowego doszło dzisiaj przed godz. 9:00 na ul. Jana Pawła II w Łęcznej. Ze wstępnych ustaleń policjantów pracujących na miejscu zdarzenia wynika, że kierująca audi jadąc od Łęcznej do Lublina na łuku drogi nie dostosowała prędkości do panujących warunków na drodze, wskutek czego zjechała na przeciwległy pas ruchu i zderzyła się czołowo z pojazdem ciężarowym. Niestety 26-latka poniosła śmierć na miejscu zdarzenia.
32-letni kierowca samochodu ciężarowego był trzeźwy. W chwili obecnej panują utrudnienia w ruchu drogowym, droga jest całkowicie zablokowana i zorganizowany jest objazd przez miejscowość Rossosz. Łęczyńscy policjanci pod nadzorem Prokuratury będą prowadzili postępowanie, w trakcie którego zostaną ustalone wszystkie szczegóły tego tragicznego w skutkach wypadku.
Zdarzenie 10/2020 - Wypadek drogowy w miejscowości Hanna
Dnia 23 czerwca o godz. 9:35 dyżurny SK we Włodawie zadysponował naszą jednostkę do zdarzenia drogowego, które miało miejsce na 43 kilometrze drogi wojewódzkiej nr 816 tuż po wyjeździe z Hanny w kierunku Włodawy.
Po przybyciu na miejsce zdarzenia okazało się, iż doszło do zderzenia dwóch samochodów osobowych. Samochodem marki Mazda podróżowała trzy osobowa rodzina natomiast samochodem marki Audi jechało dwóch młodych mężczyzn.
W wyniku zderzenia najbardziej poszkodowana została pasażerka Mazdy, która doznała mocnego rozcięcia czoła w wyniku czego została przetransportowana przez Zespół Ratownictwa Medycznego do szpitala we Włodawie na dokładniejsze badania, które na szczęście nie wykazały większych obrażeń u poszkodowanej. Pozostałe osoby uczestniczące w zderzeniu w tym młoda dziewczynka nie odnieśli większych obrażeń.
Nasze działania polegały na udzieleniu wstępnej pomocy poszkodowanej, odłączeniu zasilania w pojazdach, zabezpieczeniu miejsca zdarzenia, posprzątaniu części elementów aut z jezdni, usunięciu płynów eksploatacyjnych za pomocą sorbentu oraz na kierowaniu ruchem ponieważ droga na odcinku Hanna - Dołhobrody była całkowicie zablokowana przez około 3 godziny i był wyznaczony objazd przez miejscowości Lack i Zaświatycze.
Siły i środki biorące udział w akcji: ? 2 x OSP Hanna ? 2 x JRG Włodawa ? 2 x Policja ? Zespół Ratownictwa Medycznego
W sobotę Z-ca Komendanta i Z-ca Naczelnika Wydziału Kryminalnego włodawskiej komendy przeprowadzili szkolenie w zakresie poszukiwań osób zaginionych dla żołnierzy Wojsk Ochrony Terytorialnej. Na spotkaniu podkreślano znaczenie ratowania życia ludzkiego jako głównego celu działań poszukiwawczych. Przedsięwzięcie odbyło sie w ramach porozumienia Komendanta Głównego Policji i Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej.
W piątek 19.06.2020 r. w godzinach wieczornych włodawska komenda otrzymała zgłoszenie o zaginięciu małoletniego mieszkańca gm. Hanna. Pomimo skierowanych znacznych sił Policji i Straży Pożarnej nie odnaleziono zaginionego. Zadecydowano zatem o wykorzystaniu wojska do prowadzenia akcji w m. Kuzawka.
Na szczęście to tylko scenariusz możliwego zdarzenia podczas szkolenia przeprowadzonego przez włodawską Policję dla żołnierzy Wojsk Ochrony Terytorialnej. W sobotę Z-ca Komendanta Powiatowego Policji we Włodawie mł. insp. Krzysztof Tatys wspólnie z asp. szt. Markiem Jaworskim – Z-cą Naczelnika Wydziału Kryminalnego przeprowadzili szkolenie w zakresie poszukiwań osób zaginionych. Na spotkaniu prowadzący omówili najważniejsze zasady obowiązujące podczas takich działań.
Zwracali także uwagę na bezpieczeństwo wszystkich uczestniczących oraz przypominali, że zawsze najważniejszym celem jest ratowanie ludzkiego życia. Funkcjonariusze podkreślali również o znaczeniu empatii wobec drugiego człowieka podczas prowadzonych czynności poszukiwawczych. Na spotkaniu nie zabrakło też ćwiczeń praktycznych.
tv.wlodawa.net
masz wideo wyślij nam link:. echo@wlodawa.net
Przedsięwzięcie zostało przeprowadzone w ramach porozumienia Komendanta Głównego Policji z Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej z dnia 5 lutego 2020 roku. Działanie ma na celu także wzmocnienie zadań prospołecznych Policji z innymi organizacjami.
Wczoraj około godz. 14:00 doszło do zdarzenia drogowego w m. Kołacze. Wstępne ustalenia policjantów wskazują, że 41-letni mieszkaniec gm. Żmudź podróżujący motocyklem na łuku jezdni nie dostosował prędkości do warunków panujących na drodze.
W dniu 15 czerwca 2020 roku około godz. 7.30 do Gminy Urszulin wpłynęło zgłoszenie od mieszkańca wsi Wytyczno o uwięzionym łosiu. We wskazane miejsce udali się pracownik Urzędu Gminy, pracownicy straży leśnej Poleskiego Parku Narodowego i miejscowy lekarz weterynarii.
Na miejscu okazało się, że do niezabezpieczonej studzienki wpadł mały łoszak. Wstępne oględziny wskazywały na to, że zwierzę jest w tej pułapce od kilku dni. Było wychudzone, poobijane a przede wszystkim wystraszone.
Po kilkudziesięciu minutach udało się wydobyć zwierzę ze śmiertelnej pułapki. Będący na miejscu lekarz weterynarii udzielił mu fachowej pomocy. Uwolniony łoszak miał zostać przewieziony do ośrodka rehabilitacji zwierząt Poleskiego Parku Narodowego.
Podczas przygotowywania go do transportu okazało się, że w pobliskich zaroślach na malucha czeka klępa. Cała akcja ratowania łosia zakończyła się sukcesem. Łoszak wrócił na łono natury.
Komuś, kto traci wzrok, potrzebna jest rehabilitacja. Zyskuje wtedy samodzielność i chęć do życia. Są ośrodki, w których można nauczyć się, jak przyszyć guzik, przygotować posiłek, samemu odczytać ulotkę czy rozpoznawać pieniądze. Ba, niektóre osoby słabowidzące mogą nawet bezpiecznie jeździć na rowerze. "Nie zwlekajcie, przyprowadźcie do nas bliskich albo sąsiadów, którzy tracą wzrok. My umiemy im pomóc” – przekonuje Teresa Kłys, dyrektor jednego z takich miejsc - Centralnej Przychodni Rehabilitacyjno – Leczniczej Polskiego Związku Niewidomych.
Na czym polega rehabilitacja osoby, która traci wzrok?
Wzrok to zmysł, który odbiera 80 proc. informacji o otaczającym nas świecie i gdy go zabraknie, świat wali się na głowę. Ci którzy są niewidomi od dziecka najczęściej nie martwią się tym - oni nie znają innego świata, tak było zawsze, dorastają w ciemności, uczą się z nią żyć, radzić sobie. Natomiast osoba, która całe życie była aktywna, miała zainteresowania, uprawiała sporty i nagle traci wzrok, staje się niesamodzielna, nieporadna. Nie jest w stanie wielu rzeczy wokół siebie zrobić – ładnie się ubrać, umalować się, nie wykona sama wielu domowych czynności. Nie widzi, więc nie czyta, nie ogląda telewizji, nie rozwiązuje krzyżówek, swoją przyszłość widzi w czarnych barwach.
Utraty wzroku nie widać tak, jak widać inną niepełnosprawność. Otoczenie często nie ma świadomości, że te osoby źle widzą (wyglądają normalnie) stąd często niemiłe uwagi: „Niech pan kupi sobie okulary!”, albo obraża się na tych „zarozumiałych” co przestali się kłaniać sąsiadom na ulicy. Osoby słabowidzące różnie widzą w różnych warunkach oświetleniowych. Są też tacy którzy chodzą z biała laską, ale mogą czytać gazetę bez okularów, a wtedy rodzi się podejrzenie oszustwa czy wykorzystywania innych. Zaczyna się depresja. Jeżeli taka osoba ma rodzinę to ma kto jej pomóc, choć najczęściej kończy się to tak, że bliscy wykonują za tę osobę wszystkie czynności, a to bardzo źle.
Ale jak to - lepiej nie pomagać?
Chodzi o to, by nie wyręczać takiej osoby, bo to uzależnienia ją od innych.
No dobrze, ale co zrobić, kiedy taka osoba nie jest w stanie sama o siebie zadbać?
Najlepiej, aby jak najszybciej zgłosić się do takiego miejsca jak nasza przychodnia - tu oswajamy pacjenta z nową sytuacją, pokazujemy, jak żyć z tą dysfunkcją, jak sobie radzić. Mamy czas, cierpliwość i zrozumienie. Wśród personelu są także osoby, słabowidzące i niewidome (nie widzą od urodzenia). Są świadectwem tego, że można z taką dysfunkcją żyć: osoby te obsługują komputer, jeżdżą komunikacją publiczną, prowadzą gospodarstwo domowe. Jedna z nich, młodsza, ma małe dziecko i wychowuje je bardzo aktywnie, druga jest starsza i wciąż jest bardzo aktywna zawodowo.
To możliwe?
Tak. Zaczynamy od rozmowy z pacjentem – od zorientowania się, w jakiej jest sytuacji wzrokowej, życiowej, jakie ma problemy oraz jaki ma stosunek do swojej niepełnosprawności. Pacjenci chętnie korzystają z pomocy naszych psychologów, którzy, jak wcześniej wspomniałam, stanowią żywy przykład, że można żyć pełnia życia mimo słabego wzroku. Następnie staramy się dobrać pomoce optyczne i nieoptyczne umożliwiające rozwiązanie tych problemów, z którymi pacjent do nas przyszedł. Udzielamy wsparcia informacyjnego.
Kto do was trafia?
Największą grupą naszych pacjentów są osoby powyżej 60 rż., które tracą wzrok na skutek zwyrodnienia plamki (AMD) - schorzenia ściśle związanego z wiekiem. Kłopot w tej chorobie polega na tym, że choć istnieje świetny program lekowy, to kryteria są ustawione na tyle wysoko, że nawet jeżeli pacjentowi uda się do niego zakwalifikować, to nie znaczy, że będzie w tym programie całe życie. Bo kiedy dojdzie do zahamowania choroby (a do tego dążymy), już nie ma dla niego miejsca w programie – bo jest „zbyt zdrowy”. Do programu nie zakwalifikują się też osoby, u których degeneracja plamki jest już zbyt zaawansowana - te nie rokują. A bez leczenia wzrok będzie się pogarszał.
Co wobec tego możecie zaoferować takim osobom?
Najpierw musimy się dowiedzieć, czego taka osoba od nas oczekuje. Bo jeśli to ktoś, kto nigdy nie czytał książek nie będziemy go teraz na siłę tego uczyć. Ale np. jeśli to pani, która całe życie gotowała i nie chce z tego rezygnować, bo ma dużą rodzinę, wnuki, podpowiemy, jak może w dalszym ciągu to robić. Pokazujemy, jak sobie radzić. Uczymy różnych technik, np. innego krojenia, dobieramy różne pomoce, np. okulary lupowe, w których można wykonywać czynności manualne, lub lornetkowe - do oglądania telewizji. Zachęcamy do podejmowania kolejnych prób, uczymy samodzielności. Prezentujemy dostępne na rynku ułatwienia, np. specjalny czujnik poziomu cieczy na kubeczek, który pomaga przygotować samemu gorący napój (lejąc wrzątek w pewnym momencie zaczyna piszczeć i wiemy, że należy przestać lać wodę). Dostępne są również urządzenia elektroniczne i udźwiękowione (mówiące) ułatwiające życie jak np. lupy, wagi, zegarki, ciśnieniomierze czy urządzenia lektorskie odczytujące tekst. Takich ułatwień jest sporo.
Polecam dwa krótkie filmy o rehabilitacji osób z dysfunkcją narządu wzroku, w których nasza rehabilitantka opowiada na czym polega rehabilitacja osób słabowidzących oraz prezentuje z jakich pomocy optycznych i nieoptycznych mogą skorzystać osoby słabowidzące (dostępne na youtube).
tv.wlodawa.netmasz wideo wyślij nam link:. echo@wlodawa.net
Podpowiadamy proste, ale nieoczywiste dla dobrze widzących rozwiązania, jak np. używanie kontrastowych rzeczy. Na białym stole biały kubek jest dla niedowidzącej osoby niewidoczny. Ale wystarczy używać czarnego kubka i już wiele z tych osób dostrzeże ten kontrast. Można też poobklejać meble, klamki specjalnymi taśmami, aby łatwiej było z nich korzystać.
Na szczęście postęp medycyny spowodował, że w większości pacjenci nie ślepną całkowicie, tylko stają się osobami słabowidzącymi – pomagamy im wykorzystać ten potencjał, którym jeszcze dysponują. Niektórym naszym pacjentom wystarczają okulary o 1-2 dioptrie mocniejsze od ich własnych, aby mogły czytać lub okulary z filtrami medycznymi (krawędziowymi), które poprawiają kontrast i chronią oczy przed nadmiernym światłem nie zaciemniając przy tym obrazu.
Przy okazji warto podkreślić, aby nigdy nie kupować lup czy okularów na ulicznych straganach, czy nawet w sklepach, które nie są salonami optycznymi. One niemal nigdy nie spełniają standardów medycznych. I nie dość, że nie spełniają swojej roli, to jeszcze często zniechęcają pacjentów do kolejnych prób dobrania odpowiedniego dla nich sprzętu. A warto z niego korzystać, póki można.
Właściwie wszystkie choroby okulistyczne, poza zaćmą, którą da się leczyć, w różnym tempie degenerują wzrok, dlatego lepiej nie zwlekać z wizytą w naszym ośrodku. Na wizytę zapraszamy często pacjenta z rodziną/opiekunem, bo wtedy łatwiej zrozumieć bliskim rozlewanie herbaty czy potykanie się o krzesło, które od zawsze stoi w tym miejscu.
Czyli…?
W naszym społeczeństwie biała laska jest synonimem ślepoty, dlatego naszym zadaniem jest informowanie i przyzwyczajanie społeczeństwa, że istnieje bardzo duża grupa osób słabo widzących, które tylko w pewnych sytuacjach potrzebują pomocy i jedynym sposobem zasygnalizowania otoczenia jest biała laska. Do sprawy białych lasek dla osób słabowidzących staramy się podchodzić bardzo indywidualnie i z wyczuciem, ponieważ zbyt wczesne poruszanie tego tematu może zablokować psychicznie pacjenta i więcej nie zgłosi się na rehabilitację.
Na szczęście istnieją białe laski sygnalizacyjne, zajmują mało miejsca, można je nosić w kieszeni i rozkładać tylko w sytuacjach trudnych lub niebezpiecznych. To niezwykle przydatny gadżet – uszkodzony wzrok ma to do siebie, że o ile w ciągu dnia jeszcze jako tako widać, to kiedy przychodzi zmrok, dla nich nagle zapada ciemność - ludzie się gubią, wchodzą na jezdnię, wpadają pod auta.
Jednym z największych problemów osób ociemniałych jest brak orientacji przestrzennej. Ktoś musi je nauczyć, jak odbierać bodźce zewnątrz. Trzeba z taką osobą wyjść na ulicę, stanąć przy skrzyżowaniu, aby nauczyła się oceniać odległości, rozpoznawać, czy nadjeżdża samochód lub tramwaj, jak jest daleko, czy zdąży przejść przez jezdnię, czy raczej nie.
Tego też uczycie?
Uczymy tylko podstawowych technik na terenie naszej przychodni. Działamy w ramach Dziennego Ośrodka Rehabilitacyjnego i możemy pomagać jedynie na miejscu, stacjonarnie. Osobę niewidomą należy uczyć orientacji przestrzennej na trasach, po których stale się porusza.
Kto więc to robi? Asystent osoby niepełnosprawnej?
Nie, asystent bywa tylko przewodnikiem. Orientacji przestrzennej uczy specjalnie przeszkolony instruktor. Takimi rzeczami zajmują się najczęściej organizacje pozarządowe, które działają na rzecz osób niewidomych pod warunkiem zdobytego na ten cel grantu.
No dobrze, ale takim osobom, szczególnie na początku, może być trudno do was dotrzeć.
Zdajemy sobie z tego sprawę, jednak NFZ nie dopuszcza wizyt domowych. Bardzo szkoda, bo gdyby to było możliwe, nasi specjaliści mogliby pomóc dostosować dom do potrzeb osoby niedowidzącej. One często potykają się, obijają o meble, albo wręcz przewracają - czasem wystarczy małe przemeblowanie, przesunięcie stołu, zwinięcie dywanu, żeby ułatwić funkcjonowanie. Szczególnie, że to często osoby samotne. Oczywiście kiedy do nas przyjdą, nawet z opiekunem, czy z kimś z rodziny – podpowiemy co robić, ale to jednak nie to samo.
Co doradzić takiej osobie i rodzinie, jeśli już wiemy, że jest choroba i będzie postępowała?
Żeby zgłaszali się do Polskiego Związku Niewidomych, który ma jednostki w całej Polsce lub skontaktowali się z centralą w Warszawie. W takim miejscu są osoby świetnie zorientowane gdzie lokalnie, najbliżej miejsca zamieszkania warto zwrócić się po pomoc.
tv.wlodawa.netmasz wideo wyślij nam link:. echo@wlodawa.net
Warto też zadbać o orzeczenie o niepełnosprawności. Jest z tym problem, bo wiele osób nie chce tego robić – albo dlatego, że wydaje im się to zbyt skomplikowane, albo uznają, że to im do niczego niepotrzebne. Tymczasem taki orzeczenie daje mnóstwo uprawnień i przywilejów. Np. Polski Związek Niewidomych organizuje turnusy dla osób ociemniałych, ale może tam pojechać tylko osoba niepełnosprawna – jeżeli ktoś nie ma orzeczenia, nie zakwalifikuje się. Jest też mnóstwo fundacji i stowarzyszeń, które oferują pomoc, ale żeby móc z takiej pomocy skorzystać trzeba mieć orzeczenie o niepełnosprawności. Ponadto wiele rzeczy jest refundowanych, np. na lupy elektroniczne, które kosztują od 3 do 5 tys. zł lub filtry od 250 zł można dostać z Polskiego Funduszu Rehabilitacji Osoby Niepełnosprawnej (PRFON) nawet do 80 proc. dofinansowania.
Jest sporo elektronicznych urządzeń dla niedowidzących, np. elektroniczna lupa, czyli powiększalnik, który stawiamy sobie na książce czy gazecie i robimy zrzut na ekran telewizora, a następnie ustawiamy sobie dowolny rozmiar czcionki. Ale taki sprzęt kotuje od 3 tys. zł wzwyż, niewiele osób może sobie na to pozwolić, a PFRON może go częściowo zrefundować. Dlatego namawiamy naszych podopiecznych, aby postarali się o takie orzeczenie i jeśli ktoś potrzebuje pomagamy wypełnić właściwy wniosek.
Czy żeby dostać do takiego ośrodka jak ten konieczne jest jakieś skierowanie?
Tak, trzeba mieć skierowanie od lekarza okulisty, który współpracuje z NFZ. Z tym bywa problem, bo rehabilitacja osób niedowidzących to mało znane świadczenie – niestety, wciąż nie wszyscy lekarze wiedzą o tym, że jest coś takiego jak rehabilitacja wzroku. A skoro nie wiedzą lekarze, to tym bardziej i pacjenci. Dlatego zazwyczaj trafiają do nas z przypadku - gdy ktoś bliski czy znajomy wyszuka taką informacje w internecie, albo usłyszy od kogoś. A naprawdę warto - osobie niedowidzącej przysługuje 120 wizyt w roku, to bardzo dużo, raczej nie zdarza się, aby komuś zabrakło. W ramach tego świadczenia ma wszystko czego mu potrzeba: terapeutę widzenia, tyflologa, instruktora orientacji przestrzennej, psychologów, instruktora czynności codziennych.
Co to znaczy?
To osoba, która uczy jak przygotować posiłek, ubrać się, jak dobierać garderobę, żeby nie założyć dwóch różnych skarpetek, jak się malować – są specjalne nakładki na paznokcie, które ułatwiają niewidomym kobietom zrobienie sobie makijażu. Opanowanie tych czynności może sprawić, że można nawet się nie domyślić, że ktoś jest niewidomy.
Czy lubisz cookies? 🍪 Ta strona wymaga zgody na tak zwane cookies czyli ciasteczka i właśnie informuje Cię, że tutaj sa zbierane ciasteczka firm trzecich, jeśli nie zgadzasz się na tego typu internetowe praktyki, prosimy opóść tą stronę. We use cookies to ensure you get the best experience on our website. Zobacz więcej
.net 
